නූතන ගීත රසවින්දනය හා සමාජ සංස්කෘතික විපරිණාමය පිළිබඳ සමාජ විද්‍යාත්මක විමසුමක්

කේ.පී.එස්.අසංගිකා – සහකාර කථිකාචාර්ය, සමාජවිද්‍යා අධ්‍යයනාංශය, කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලය

හැඳින්වීම:

පුද්ගලයා ආනන්දයෙන් ප‍්‍රඥාව කරා යන මාධ්‍යයක් වශයෙන් කලාව හැඳින්විය හැකි ය. කලාව වූ කලී එක් අයෙකු සිතා මතා යම් යම් බාහිර සලකුණු උපයෝගී කරගෙන අන්‍යයන් ආසාදනය වන සේ ස්වකීය වේදිතයන් අන්‍යයන් තුළ ජනිත කරවන මානව කි‍්‍රයාවලියක් වශයෙන් සදහන් කළ හැකි ය. (තෝල්ස්තෝයි,1995). මෙහිලා සෞන්දර්යාත්මක ගුණය හෝ කලා රසය විදගැනිමේ ශක්තිය ඇති සත්වයා මනුෂ්‍යයා සේ සැලකේ. මන්ද ඒ සඳහා මනසින් උසස් විය යුතු බැවිනි. ”සුන්දර වන්නේ සප‍්‍රයෝජන දේය. සුන්දර වන්නේ ඇසීම හා දැකීම තුළින් සුඛාස්වාදයක් ගෙන දෙන දේය. යනුවෙන් ප්ලේටෝ ස`දහන් කරයි. ඒ අනුව ඇතැම් විට සෞන්දර්යය යනු සප‍්‍රයෝජන ප‍්‍රීතිය විය හැකි ය” (ගම්ලත්,1997) ඒ අනුව පැහැදිලි වන්නේ කලාව තුළින් සෞන්දර්යයාත්මක වින්දනයක් ලැබෙන බව යි.

කලාකරුවා යනු ස්වභාවිකත්වයට යම් තරම්කට කල්පනිකත්වය බද්ධ කරන්නෙකි. කිසිවෙකුට පුර්ණව ස්වභාවික විය නොහැකිය. නමුත් සන්නිවේදකයාගේ, නිර්මාපකයාගේ පෞරුෂය ගොඩනැගෙන්නේ අනුගාමීත්වයෙන් තොර ආදීන කලාවක් ගොඩ නැගෙන විටය. ඒකී ආදීනත්වය දීන හා පීඩිත යන දෙකොට්ඨාසයෙන් ම ඔප ලද්දක් විය යුතුය. කලාව වු කලී ප‍්‍රතිනිර්මාණය හා බැදුණු ක‍්‍රියාවලියකි. එහිලා කලාව වශයෙන් අප හඳුනාගන්නා ගල් යුගයේ පටන්, ජනකවි, ගීතය, සංගීතය, නාට්‍ය, සිනමාව, චිත‍්‍ර හා නවකතා කෙටිකතා ආදිය වශයෙන් පෙන්වා දිය හැකි ය. මෙහිලා අපගේ අවධානයට නතු වන්නේ ගීත කලාව පුද්ගල සමාජ සංස්කෘතිය විපරිණාමයට ලක් කරන ආකාරයි. ගීතය සංගීතය හා රසවින්දනය කලා කෘතියකින් අපේක්ෂිත ආකාරයට ම ඉටුවනවා ද? යන්න වර්තමාන සමාජය හමුවේ පවතින්නා වු ප‍්‍රබල ගැටලූවකි.

සංස්කෘතිය යන්න හඳුනාගැනීම

‘‘සං’’යන උපසර්ගය ‘‘කෘ’’යන ධාතුව හා යෙදීමෙන් සෑදුණු සංස්කෘතිය යන සංස්කෘති පදය ලතින් භාෂාවේ කොලරේ Colere යන වචනයෙන් නිපන් කූල්ටුරා Cultu යන්නෙන් ප‍්‍රභවය වූවකි.

බි‍්‍රතාන්‍ය මානව විද්‍යාවේ පියා ලෙස සැළකෙන ඊ.බී. ටයිලර් තමාගේ ප‍්‍රාථමික සංස්කෘතිය Primitive culture කෘතියේ සංස්කෘතිය මෙසේ නිර්වචනය කරයි. ‘‘ සමාජයේ සමාජිකයෙකු වශයෙන් මිනිසා විසින් අයත් කරගන්නා වූත්, ලබා ගන්නා වූත් දැනුම, විශ්වාස, කලාව, සදාචාර දහම් හා වෙනත් හැකියාවන්ගේ සමස්තය සංස්කෘතිය වේ’’ යන නිර්වචනය තුළින් පැහැදිලි වන්නේ සංස්කෘතිය තුළ සමාජ යාන්ත‍්‍රණය අන්තර්ගත වන බවයි.
එසේ ම රැල්ෆ් ලින්ටන් නම් ඇමරිකන් මානව විද්‍යාඥයා පෙන්වා දෙන්නේ ‘‘ එක් පරම්පරාවක් විසින් උරුම කරගත්, ඇබ්බැහි කරගත් සංස්කෘතිය, චර්යාව හා සාම්ප‍්‍රදාායන් ඊළග පරම්පරාවට උරුම වන්නේ බාල පරපුර මගිනි. කලට හා තැනට සැසදෙන පරිදි මුල් පරම්පරාවේ සංස්කෘතික ලක්ෂණ වෙනස්විය. ඇතැම් ලක්ෂණ එසේ ම පැවතින.
ඇමරිකන් මානව විද්‍යාඥ මෙල්විල් ජේ.හර්ට්ස්කොවිට්ස් Merville J. Herskovits සංස්කෘතියේ ස්වභාවය ගැන මෙවන් පැහැදිලි කිරිමක් කරයි.

  1. සංස්කෘතිය ඉගෙනගත් දෙයක්
  2. සංස්කෘතිය මිනිසාගේ ජෛවමය, පාරිසරික, මානසික හා ඓතිහාසික අගයන්ගෙන් සමන්විතය.
  3. සංස්කෘතිය ව්‍යුහයකි.
  4. සංස්කෘතිය කොටස්වලට බෙදා වෙන්කළ හැකි ය.
  5. සංස්කෘතිය ගතිකත්වයෙන් යුක්තය.
  6. සංස්කෘතිය වෙනස්වන සුළුය.
  7. සංස්කෘතිය යම් ආකාර සමාන ස්වභාවයක් තිබෙන නිසා විද්‍යානුකූලව විශ්ලේෂණය කළ හැකි ය.
  8. සංස්කෘතිය මිනිසාගේ සම්පුර්ණ පරිසරය ම සකස් කරවන හැඩගස්වන ආයුධයකි. එමෙන් ම මිනිසාගේ ආධයාත්මික පදනම ද සංස්කෘතිය තුළ ගැබ්ව ඇත.

ගීත කලාව යනු:

ගීතය වූ කලී රසය ආත්මය කොට ගෙන ඇති වාක්‍යයි. සිංදු, ගීතය, කාව්‍ය, ගීතිකාව හා පද්‍ය යනුවෙන් හැදින්වේ.”සංස්කෘත භාෂාවේ ගෙ (ගැයීමෙහි) ධාතුවෙන් නිපන් ගීත යන පදය අතීතකාල කර්මකාරක කෘදන්ත පදයි” Sankrit English Dictionary,1899. ගීතය කාව්‍ය නිර්මාණ කේෂත‍්‍රයේ ම ශාඛාවක් ලෙස විමල් අභයසුන්දර සඳහන් කරයි. ”ගද්‍ය, පද්‍ය හා චම්පු යන තෙවදෑරුම් කාව්‍ය අංගවලින් ගීතය අයත් වන්නේ පද්‍ය අංශයටයි. පද්‍ය සදැස්වලින් බදනා ලද සන්නිවේදන මාධ්‍යයකි. එහි තාලයත්, ලය මානයත් විද්‍යමානවෙයි” (අභයසුන්දර,1984. මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහයන්ගේ අදහසට අනුව ගීතය යනු, ”ගීතය අදීන භාෂාවකි. ගීතය කවියාගේ නොව සංගීතඥයාගේ බසයි. ගීතය මධුර වෘත්තයෙන් යුක්ත වුවකි. එය ගැඹුරු අරුත්වලට උචිත යානයක් නොවේ”(වික‍්‍රමසිංහ,1952). එසේ ම සිංහල පද්‍ය සාහිත්‍යය ප‍්‍රධාන වශයෙන් ආකෘති 03ක් යටතේ සුනිල් ආර්.ගමගේ දක්වයි. එනම්,

  1. ගී කාව්‍ය ආකෘතිය
  2. සිවු පද කාව්‍ය ආකෘතිය
  3. සිලෝ කාව්‍ය ආකෘතිය

වශයෙනි. කවිය සිංදුවෙන් විෂම කෙරෙන ප‍්‍රධාන ලක්ෂණයක් වන්නේ සිංදුව මුලට යෙදෙන පද කොටසයි. එය අතීතයේ මුද්‍රප්පද ලෙසින් හදුන්වන ලදි. ”19වන සියවසේ ගැමි ගීත රාශියක් එක් රැුස් කළ හි්‍යුනෙවිල් නැමති බි‍්‍රතාන්‍ය ජාතිකයා මුද්‍රප්පදය සදහා යොදා ඇති ඉංග‍්‍රීසි පදය වන්නේ ඍැරේසබ යන්නයි” (ආරියරත්න,1989. ඒ සදහා උදාහරණ වශයෙන් වන්නියේ භාවිත වලේ ගෝනා සිංදුව, යන ප‍්‍රබන්ධය පහත දැක්වේ.

”රග රම්මා රං රග රම්මා නාහින්නෙන් ආ වල් ගෝනා් පහළ වැවෙන් ආ වල් ගෝනෝ රග රම්මා රං රග රම්මා ඉහළ වැවෙන් ආ වල් ගෝනෝ බැද්දේ නොසිට ආ වල් ගෝනෝ රග රම්මා රං රග රම්මා”(ආරියරත්න,1989.

මෙහි එන මුද්‍රප්පද වශයෙන් ”රග රම්මා රං රග රම්මා” යන යෙදුම තුළින් එය ගීතයක ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරන බව පැහැදිලිය. එසේ ම ගීතය පිළිබදව අවධානය යොමු කිරිමේ දී ඩබ්.ඞී.අමරද්ව සූරීන් ලොව බිහිවන ගීත ප‍්‍රධාන ක‍්‍රම තුනකට (03) වර්ග කෙරේ. එනම්,

  1. සුභාවිත ගීත Art Song
  2. ජනප‍්‍රිය ගීත Popular Song
  3. ජන ගීත Folk Song

යනුවෙනි. මෙම වර්ගීකරණය ලොව පිළිගත් වර්ගීකරණයක් ලෙස හැදින්විය යුතුය. ගීත ආකෘතින් හා එහි ස්වභාවය පිළිබදව ද පැහැදිලි අවබෝධයක් ලබාගත හැකි වන්නේ එහි ස්වභාවය පිළිබදව විමර්ශනය කිරිමෙනි. එසේ ම එහි පවතින සුවිශේෂි වෙනස්කම් ද හදුනාගත හැක.

සුභාවිත ගීතය යනු සංකීර්ණ ගණයෙහි ලා ගැනෙන ගීත විශේෂයකි. මෙහි ආකෘතිය ජන හා ජනප‍්‍රිය ගීතවලට වඩා බෙහෙවින් ශාස්ත‍්‍රීය තත්ත්වයක් ප‍්‍රකට කරයි. මෙකී ගීත බොහෝ විට රසවිින්දනය කරනුයේ ජර්මනිය, ඇමෙරිකාව, කැනඩාව, නෝර්වේ ආදි රටවල් මෙන් ම ඉහළ පැළැන්තිය නියෝජනය කරන ධනපති පන්තියයි.

ජනප‍්‍රීය ගීතය සුභාවිත ගීතයට වඩා සරල හා ජනතාව අතර වඩාත් ප‍්‍රචලිත ගීතයයි. එනම් සියලු ජන කොටස් අතර වඩාත් ප‍්‍රචලිත ගීතය ජනප‍්‍රිය ගීතයයි. බහුතරයක් ජනතාව සවනය කරන රසවිදින ගීත මේ ගණයට අයත්වේ. නමුත් වර්තමානය වනවිට ජනප‍්‍රිය ගීත බොහෝවිට තරුණ පරපුර හා වෙළදපොළ ආශ‍්‍රිතව නිර්මාණය වේ. ජනප‍්‍රිය ගීත විශේෂ ගණනාවක් ඇත. එනම් Calypso, Bhangara, Country and Western, Rap, Regee, Rock, Rhythm and Blues, Grammy”(http;//www.Popular song.org.song From.com යන ගීත වර්ග ඊට උදාහරණ වේ.

ශ‍්‍රී ලංකේය ජනප‍්‍රිය ගීතය ඉහත සදහන් ගීත ආකෘතින් බොහෝමයක් මිශ‍්‍ර කරමින් නිර්මාණය වී ඇති අතර Chrous and verse ආකෘතිය මත පදනම්වන බව පැහැදිලි ය.

ජන ගීතය අනෙක් ගීත වර්ග දෙකට ම වඩා සරල හා ප‍්‍රාථමික ගීත විශේෂයකි. නාදමාලා ඉතා සරල සංස්කෘතියට අනුව නිර්මාණය වූවකි. ජන ගීතය සරල ජන සමාජවල නිසර්ගයෙන් ම නිර්මාණය වී පැවත එන්නකි.

ගීත කලාව යනු තී‍්‍ර පුද්ගල නිර්මාණයක් වශයෙන් හදුනාගත හැක. එනම් ගේය පද, තනු නිර්මාපක හා ගායකයා යන අංශයන්ගේ සුසංයෝගයකි. ගීතයේ භාෂා භාවිතය ඉතා ම අපූර්වත්වයකින් යුක්ත විය යුතු ය. අපූර්ව වස්තු නිර්මාණඃ ප‍්‍රඥා යනුවෙන් ද දක්වයි. එනම් ශ‍්‍රාවකයා පෙර විදි අත්දැකිමක් වුව ද එය නවතම ආකාරයකින් වින්දනයට සැලස්වීමේ හැකියාව නිර්මාපකයා සතුවිය යුතු ය.

එසේ ගොඩ නැගෙන ගේය පද පෙළ මාධුර්්‍යය ඔප්නැංවෙන ආකාරයට තනුවකින් හැඩ කළ යුතු ය. එහිදි තෝරා ගන්නා සංගීත භාණ්ඩවල අදාළත්වයක් තිබිය යුතු ය. එසේ ගීතයක් බවට පත්කරමින් එය ශ‍්‍රාවකයා වෙත සම්පේ‍්‍රෂණය කරනුයේ ගායකයා හරහා ය. එහිලා පද්‍ය හෝ ගීතය ගායනය සදහා යොදා ගන්නා පුද්ගලයාගේ හැකියාව විශේෂ විය යුතු ය. එසේ ම රූප රාමු ද ගීතයට අනුකූලව භාවිත කළ යුතු ය. නමුත් වර්තමානයේ දී කලාව ප‍්‍රතිනිර්මාණය හා බැදුණු ක‍්‍රියාවලියක් යන්න අමතක වී ගොස් ඇත. ඒ නිසාවෙන් ආචාරධර්ම පද්ධතිය කණ්ඩණය වී සිල්ලර සංස්කෘතියක් නිර්මාණය වේ.

කලාව රසවින්දනය කරන ආකාරය:

රස වින්දනය යනු ඕනෑ ම නිර්මාණයක් දෙස බැලිමේ දි මිනිස් චිත්ත සන්තානයේ ඇතිවන්නා වූ භාවමය හැගීමයි. මෙකී භාවමය හැගීම් උද්දීපනයෙහි ලා විවිධ රස උපයුක්ත වේ.

”කලා රසාස්වාදය හැදින්වීම පිණිස ‘රස’ යන්න පළමුවර භරතමුනි විසින් කාව්‍ය ශාස්ත‍්‍රයෙහි ලා භාවිත ය. භරතමුනි ස්ථායිභාව අටක් හා ඒවායෙන් පැන නගින රස අටක් සාකච්ඡ කරනු ලබන ඇති අතර පසුකාලිනව මෙයට ශාන්ත රසය ද එක්වීමෙන් රස නවයක් බවට පත්විය” (ගම්ලත්,1997). එනම් නව නළු රස වශයෙනි. ශෘංගාර රසය, වීර රසය, භක්ති රසය, හා ශාන්ත රසය ආදී ඉන් කිහිපයකි. සාමාන්‍ය කලා කෘතියකින් සිදුවිය යුත්තේ පුද්ගල පුද්ගල ආධ්‍යාත්මික ගුණ වගාවක් ඇති කිරිමයි. එහිලා රසවින්දනයේ අරමුණු කිහිපයක් හදුනාගත හැක. එනම්,

1 වින්දනය ශක්තිය හෙවත් රසඥතාව දියුණු කිරිම
2 කලාකරුවන් හා කලා ශිල්ප බිහි කිරිම
3 ජිවිතාවබෝධය පුළුල් වීම
4 චරිත වර්ධනය
5 මානසික ආවේග සමනය
6 නිර්මාණාත්මක චින්තනයට යොමුවීම
7 ප‍්‍රකාශන ශක්තිය වර්ධනය
8 නිරික්ෂණය හා විචාර ශක්තිය වර්ධනය
9 විවේකය නිසි පරිදි ගත කිරිම
10 සෞන්දර්යය අධ්‍යාපනය ජිවිතයට අදාළ කර ගැනිම
11 දේශිය ලෝකය සංස්කෘතිය වටහා ගැනිම
12 මිනිසුන්ගේ සෞන්දර්යාත්මක ආකල්ප ස්වභාවධර්මය දෙසට යොමු කිරිම
13 වැඩ කිරිමෙන් ආස්වාදයක් ලැබීම (සෞන්දර්යය අධ්‍යාපනය,1974)

නමුත් වර්තමානයවන විට ගීත කලාව පුද්ගල රසවින්දනය හීන කරයි. ”සෑම කලාවක් ම හොද සහ නරක යනුවෙන් කොටස් දෙකකට බෙදෙන අතර හොද යැයි පැවසෙන කොටසට අලංකාර හෝ සෞන්දර්ය යැයි ද නරක කොටසට අසෞන්දර්යය යැයි ද පැවසෙන බව කියවේ (රණතුංග,2007)

”සාහිත්‍ය සංගීත කලා විහීනං – සාක්ෂාත් පශුඃ පුව්ඡු විෂාණ හීනඃ තෘණං නකාදන්තපි ජිවමානස් – තද්භාගධේයං පරමං පශුනාම්”

සාහිත්‍යය සංගීතා දී කලාවන්ගෙන් තොර කලාවිහීන පුද්ගල තෙමේ වලිගය හා අං නොමැති ප‍්‍රත්‍යක්ෂ තිරිසනෙකි. ඔහු ජිවත් වුවද තණකොළ අනුභව නොකිරීම; තණකොළ කන සතුන්ගේ පරම භාග්‍යයකි.”(රත්නායක,2017. යන මෙම ප‍්‍රකාශනයෙන් සෞන්දර්ය රසවින්දනයෙන් තොර කලාවීහීනයන් කෙරෙහි දක්වා ඇති රින ආකල්පය හදුනාගත හැක. එසේ ම,

'රමණීයානි අරඤ්ඤානි - යත්ථ න රමතීමනො විතරාගො රම්ස්සන්තී ‐ න තෙ කාමගවෙසිනො”

යනුවෙන් ථෙරීගාථාපාළියේ දී රමණීය පරිසරයෙහි සෞන්දර්යය අත්විදීමේ දී කාමභෝගී ගිහියා හා මග ඵලලාභීන් කටයුතු කරන්නේ එක හා සමානව නොවේ. පාරසරික රමණීයත්වය හා සෞන්දර්යය අත්විදීමේ දි මමායනයෙන් යුතුව කටයුතු කරන ගිහියා පරිසරයට තර්ජනීය බලපෑමක් එල්ල කරයි. පෘතග්ජනයා කටයුතු කරන්නේ කෙලෙස් පදනම් කරගෙනය, යනුවෙන් ප‍්‍රකාශවන ඉහත ගාථාව අනුව පැහැදිලි වන්නේ පුද්ගල රසවින්දනය විවිධාකාර බවට කදිම නිදර්ශනයකි.

ගීතයේ බලපෑම හා සමාජ සංස්කෘතික විපරිණාමය:

සංස්කෘතිය වනාහී යම් සමාජයක්, ජන කොට්ඨාසයක් හදුනාගත හැකි කැඩපතක් බදුය. තමන්ගේ ජිවත්වීමේ රටාව, ජිවත්වීමේ මෝස්තරය, හැසිරිම් රටාවන්ය. සෑම රටකම සමාජයකට ම අනන්‍ය වු සංස්කෘතියක් ඇත. සමාජ පරිණාමය සමග ම සංස්කෘතිය ද ගතිකයක් බවට පත්වේ. ඒ අනුව සංස්කෘතිය ද නොයෙකුත් හැඩතලවලට කැඞී යනු ලබයි.

'සංස්කෘතිය පිළිබද සම්භව්‍ය නිර්වචන ඉදිරිපත් කොට ඇත්තේ 1871 දී ප‍්‍රකාශයට පත් කරන ලද Primitiv Culture නැමති පොත ලියු ඊ.බී.ටයිලර් විසිනි. ඔහු පැහැදිලි කරන ආකාරයට සංස්කෘතිය යනු දැනුම, විශ්වාස, කලාව, සදාචාරය, නීතිය, සිරිත් විරිත්, සමාජයේ ජීවත්වන පුද්ගලයෙකු හැටියට ලබාගත් පුරුදු හා හැකියාවන් ඇතුළත් සංකීර්ණ සමස්තයයි” (පල්ලියගුරු,1983)

සංස්කෘතික අංගයක් වන ගීතයේ ආරම්භය ද දඩයම් යුගය දක්වා ඈතට විහිදේ.

ආදී මිනිසා සතුන් දඩයම් කරගෙන විත් ගිනිමැල ගසා ඒ වටා ගී ගයමින් නැටු බවට සාක්ෂ්‍ය සොයාගෙන ඇත” (අබේසිංහ,1968)ශ‍්‍රී ලාංකේය සංස්කෘතිය තුළ සින්දු යන්න අපට හමුවන්නේ 15 වන සියවසේ දි රචිත තිසර සන්දේශය තුළ ”පන්දු කෙළ යළි කියමින් සින්දු” වශයෙනි. සිංහල ගීත කේෂත‍්‍රයේ ප‍්‍රභවය හා ක‍්‍රමික විකාශනය පිළිබද සලකා බැලිමේ දි ප‍්‍රබලතම සංධිස්ථානයක් සටහන් කරන්නේ කැරොල්, පසන් හා කන්තාරු ගීත සමුච්ඡුයයි. මෙම ගීත ආරම්භ වන්නේ පෘතුගීසින්ගේ ආක‍්‍රමණත් සමගයි. එසේ ම බයිලා සහ කපිරිඤ්ඤා ගීතයට ප‍්‍රබල බලපෑමක් කොට ඇත. නූර්තී යුගය ද සිංහල ගීත සාහිත්‍යයේ ස්වර්ණමය යුගයක් වශයෙන් හදුන්වා ඇත.

1949 දී පමණ ආරම්භවන ග‍්‍රැමෝෆෝන් යුගය ද සිංහල ගීත සාහිත්‍යයේ ප‍්‍රමාණාත්මකව හා ගුණාත්මකව නව ප‍්‍රවණතා රැසක් සිදුකළ සදානුස්මරණ යුගයකි. රුක්මණිදේවී, ලක්ෂ්මී බායි, එස්.ඩබ්.රූපසිංහ, ඒ.ආර්.එම්.ඉබ‍්‍රාහිම්, අහමඞ් මොහිදීන් වැනි නාමයන් අදටත් මතකයට නැගෙනුයේ ග‍්‍රැමෝෆෝන් යුගයේ චමත්කාරයයි.

ඉන් පසු කාලය තුළ ගුවන් විදුලිය තුළින් ගීත කේෂත‍්‍රය නෛසර්ගික අංග මෙන් ම ග‍්‍රාහක පිරිස ද වර්ධනය විය. 1950 දශකයේ දි ආචාර්ය ඩබ්.ඞී. අමරදේව, මඩවල එස්. රත්නායක සහ ශ‍්‍රි චන්දරත්න මානවසිංහයන් සුසංයෝගයෙන් රසධාරා, මධුවන්ති වැනි වැඩසටහන් ආරම්භ කරමින් ගිත කේෂත‍්‍රය පෝෂණය කරන ලදි.

'ජනප‍්‍රිය සංස්කෘතිය නිරන්තරයෙන් වෙනසකට ලක්වනු ඊට ම ආවේණික වු රිද්මයක් තිබෙන වේගයෙන් ගමන් කරන ප‍්‍රවනතාවක් වේ. එහි රිද්මය සමග ලෝකය ගමන් කරයි. අනෙක් අතට ජනප‍්‍රිය සංස්කෘතිය ජිවන රිද්මය සමග සමාන වු කළ එය අලුත් දෙයක් ලෙස වැළද ගැනිමට සමාජය පෙළඹේ. මෙම තත්ත්වය යටතේ ජනප‍්‍රිය සංස්කෘතියෙන් යැපෙන්නන් හා එය පවත්වාගෙන යන්නන් වශයෙන් කොටස් දෙකක් පවතී. විවිධ අවස්ථාවල දී මතුවන අනුකාරක වේශයෙන් ජනප‍්‍රියත්වය වර්ධනය වන්නට හෝ විනාශවන්නට හේතුවේ” (සෙනවිරත්න,1999)

මෙසේ ක‍්‍රමිකව සුපෝෂණය වු ගීත කලාව වර්තමානය වන විට සමාජ සංස්කෘතිය නොතකමින් හුදු ආර්ථික ලාභ උපයන්නා වු අත කොලූවක් බවට පත් කරගෙන ඇත. වර්තමානය වන විට ගීපද රචකයන් බහුතරයක් නිර්මාණය වන්නා සේ විවිධ මාධ්‍ය ආකර්ෂණය දිනාගැනිමට සිහින තරු, සුපිරි තරු බිහිකරන රියැලිට් ෂෝ පවත්වයි. ඒ හරහා නිර්මාණය වන්නා වු නවකයන් හා අතරින් පතර සංගීත ගිල්මාට් හරහා බිහිවන පිරිස් මේවන විට නිර්මාණය කරන්නා වු ගීතය ලාංකීය සමාජ සංස්කෘතිය විනාශ මුඛයට ඇද දමන්නේ ය.

ගීතය තුළ පේ‍්‍රමය, විරහව, ශෘංගාරය, වැනි භාවයන් ද ජනප‍්‍රවාදයන් ද සජීවී මෙන් ම අජීවී වස්තු රූපක වර්ණනා ආදිය තේමා කරගෙන ගීත රචනාවේ. බොහෝ විට නිර්මාණයකින් සිදු වන්නේ 'දුක' විග‍්‍රහ කිරිමයි. ඒ හරහා 'කරුණ' නම් රසභාවයන් උපදින බවත්, පාඨකයාට අදාළ ඒ ඒ භාවයන් හී උපදින රස ඥාණනය කිරිම බවත් ඉගැන්වු ගුරුකුලවාදයෙන් ඔබ්බට ගිය සුගතපාල ද සිල්වා දුකට හේතුව සහ දුක්ඛ පසු පසු ඇති අනෙකුත් සමාජීය සාදක සොයා ගියේ ය.

ළදුනේ පිරිමින්ගේ පාප කදට
දෝස විදින ළදුනේ
ළය නොපෙනෙන ළදුනේ
කුහුඹුවකුට වරදක් නැති
වැරැදිකාර ළදුනේ….”

ඈ ලස්සන එකියකි. පියර තැවරූ ලස්සන කර තිබුණු ඇගේ මුහුණ සැබවින් ම සුන්දරය. ඇගේ සිරුර වැහැරී තිබෙනු ඔහු පසුව දුටුවේය. ගැහැණියකට තම සිරුර තරම් අගේ ඇති දෙයක් තවත් නැතැයි ඔහු දනී. එහෙත් එය මිල කරන තැනට ඇය පෙළඹෙන්නේ ඈ නරක නිසා ද?

ගණිකාව ජිවත් වන්නේ කය මිල කිරිමේනි. මෙම ගැහැණිය ගෙන් තමා සතුටු වෙද්දී ඈ මළ මිනියක මෙන් සිටියාය. ඈ තමාට වඩා සතුටින් වැළද ගත්තේ තමා දුන් මුදල්ය. මෙහිදී ගණිකාව හරහා ශෝකය නම් ස්ථායිභාවය ඉපිද (රතිය ශෘගාරය වෙනුවට) කරුණ රසය පිළිසිදගත් අවස්ථාවකි.

ගීත සාහිත්‍යයේ සුභාවිත ගීතය ද ජනප‍්‍රිය ගීතය ද ඇතැම්විට එකම මාවතක ගමන් කරයි. නමුත් ඒවායේ රසවින්දනය හා ප‍්‍රඥාව ජනනය විවිධාකාරය. සුනිල් එදිරිසිංහයන්ගේ සයුරක් නොදුටු ගගුලක් ගීතය හා රූකාන්ත ගුණතිලකයන්ගේ ළදේ මුලා වී ගියා නම් යන ගීත දෙකටම පදනම්ව ඇත්තේ දෙදරා ගිය ආදරය හෙවත් විරහවයි.

සයුරක් නොදුටු ගගුලක් – කිසිදා ගලන්නේ නෑ
වෙරළක් අහිමි සයුරක් – කිසිදා හඩන්නේ නෑ

සැබවින් ම ගගුල සෑම විට ම සොයා යනුයේ මහා සාගරයයි. සාගරය නොවන්නට ගංගා කොතන නතරවේ ද? ඇතැම්විට එසේ වී නම් ගගුල නොගලා තිබෙන්නට හැක. එසේ ම සයුර සෑම විට ම උත්සාහ කරන්නේ වෙරළ කරා පැමිණිමටයි. නමුදු වෙරළක් නොතිබෙන්න සයුර මෙසේ හඩයි ද? ගීත රචකයා මෙසේ පසුබිම විස්තර කළ ද කතාවේ හරයට පැමිණ නොමැත. නමුදු රූකාන්ත ගුණතිලකයන්ගේ ගීතය ගත් කළ එය මෙසේය.

ළදේ මුලාවී ගියා නම් එපා ඔයාගේ සිනාවන් මිරිගුව දැක මුවෙක් වගේ
දිය සොයමින් කතර දිගේ
ගිහින් මොකෝ පරාද වී දැන්

මෙම ගායනයේ මුල් පද සවනත වැකෙත් ම සිදුවීම වැටහේ. තම පෙම්වතා හරුදා වෙනකෙකු හා ගොස් මුලාවී නැවත පෙර පෙම්වතා කරා පැමිණි පෙම්වතියකි. නමුත් මෙම පෙම්වතා ඇයව ප‍්‍රතික්ෂේප කරයි.

”කලාව මිනිස් චර්යාවේ ලක්ෂණයක් වශයෙන් ප‍්‍රථමවරට හදුන්වා දෙන ලද්දේ ඇලන්බී මේරියන් නැමති ඇමරිකානු මානව විද්‍යාඥයා විසිනි. මිනිසාගේ සංස්කෘතික නිර්මාණයන් අතර කලාව වූ කලී අමුතු ම විදිහේ නිර්මාණයකි”(සෙනවිරත්න,1997) ඒ වග මෙම නිර්මාණය තුළින් විද්‍යමාන වේ. සාම්ප‍්‍රදායික ගැමි සමාජයේ ජනතාව කෘෂි කාර්මික කටයුතුවල නිමාවත් සමග විවේකය හරවත්ව රසවත්ව ගත කිරිම උදෙසා සොකරි වැනි නාඩගම් කෙරෙහි යොමු විය. නමුත් වසන්ත දුක්ගන්නාරාළ සොකරී චරිතය ප‍්‍රතිනිර්මාණය කරනුයේ මෙසේය.

නුඹ හැඩකාරයි, කටකාරයි සොකරී
යන්න එපා
පැණි රස කෑම දිව ගාලා
කංසා බොන්න සුදා
සුර ලොව පේන සැපගාව මා
අත්හරින්නෙපා
නුඹ වැතීරීලා උඩුකුරුව සයනේ ඉන්න සොදා

යන ගීත කණ්ඩය සවනත වැකෙත් ම ගංජාවලින් අවසිහියට පත් විකෘති චර්යාවන් පෙන්නවන සල්ලායෙකු මැවෙන අතර සොකරී වනාහි ලිංගික පහස සොයන කාමාතුරයෙකුගේ ගොදුරක් වග ” නුඹ වැතීරීලා උඩුකුරුව සයනේ ඉන්න සොදා” යනුවෙන් සංයමයෙන් තොරව අශ්ලීල ශෘංගාරයක් ගම්‍යමාන කරයි.

එසේ ම සොකරී ද සංකර සංස්කෘතියේ සංකේතයක් වග පැහැදිලිය. මෙහි සුර ලොවක් වන්නේ බමන මතය හා රාගය සුසංයෝග වීමයි. වසන්ත දුක්ගන්නාරාළ දක්වන්නා වන්නේ සමාජ ක‍්‍රමයේ පවත්නා තත්ත්වය වුද එය ගීතය නැගීමේ දී ප‍්‍රඥෘහිලීව සංයමයෙන් ප‍්‍රතිනිර්මාණය කළේ නම් මැනවි.

කාර්ල බ්‍යුකර් පවසන අන්දමට කලාව යනු ශ‍්‍රමයේ මල්ඵල ගැන්මකි” (විමලසේන,1969) යන ප‍්‍රකාශනය වර්තමානයට කෙතෙක්දුරට උපයුක්ත වන්නේ ද යන්න අවිනිශ්චිතය.

නමුදු තොටගමුවේ ශ‍්‍රී රාහුල හිමියන් සැළලිහිණි සන්දේශයේ දි කාන්තාවගේ සුන්දරත්වය වර්ණනා කළේ ”සිසිවන උවන ඉග සුග ගත හැකි මිටින…….” යනුවෙනි.

ඇරපන් කරාමේ – මේක අපේ පයිප්පේ
ලේන් එකට වතුර බෙදන අපේ වතුර පයිප්පේ
ගායනය – නිහාල් නෙල්සන්

මම දුන්නේ කිස් එකයි – කිස් එකයි….//
මම දුන්නේ කිස් එකයි – නමුත් ඒක මදි හැඩයි
මම දුන්න තව එකක් – දැන් දෙකයි
ගායනය – ජිප්සීස් සංගීත කණ්ඩායම

යන ගීත වේග රිද්මයට ගැයෙන අතර සිංහල භාෂාව හා ගීතය අගයන පිරිස් විසින් මෙම ප‍්‍රවණතා හෙළා දුටු අතර කළ හැකි කිසිවක් නොවුවෙන් විවේඡුනයටත් දෝෂ දර්ශනයටත් ලක් කිරිමට පමණක් සීමාවිය. වර්තමානය වන විට සෑදෙන විකෘර්ති කාම දර්ශන උලූප්පනු ලබන විඩියෝ දර්ශන හරහා ද සංස්කෘතිය විනාශ මුඛයට ඇද දමයි. මෙහිලා ෆිල්ටිගේ මල්ලී විඩියෝ දර්ශන ඉතා ම අසභ්‍ය ලෙස භාවිතයට උදාහරණයකි.
වර්තමානයේ සමාජ සංස්කෘති ගීතය තුළින් විකෘති කරන බවට කදිම නිදසුනකි පොදු ප‍්‍රවාහන සේවා. බස් රථයකට ගොඩවන මගීන්ට සිදුවන්නේ තොරතෝංචියක් නැතිව නැෙගන විලාපයන් අසන්නටය.

එසේ ම ගායකයින්ගේ දුක්ගැනවිලි, අදෝනා ඊට හාත්පසින් ම වෙනස් වු දර්ශන, රූප රචනා තුළින් දක්්වයි. එසේ ම තාලය, මාධුර්යය, ලයාවිත බව වෙනුවට මෙකී ගීතවල ඇත්තේ කන් බිහිරි කරවන සංගීතයකි. විඩාබර ජිවිත ගෙවන මිනිසාට මෙකී සංගීතය නිසාවෙන් සිත නිවිමක් වෙනුවට ප‍්‍රකෝපකාරි, ආවේගශිලි භාවයන් ආරෝපණය වේ. එකී සංගීතයට අනුව බසයේ රියදුරු සුක්කානම කරකවන විට, නොයිවසිල්ලෙන් මගීන් පොල් මෙන් පටවා ගනිමින් එකී සංගීතයේ පහසට කොන්දස්තර මගීන් පිඩාවට ලක්කරයි.

තවද පාසල් ළමුන් ළමා ගී කියන්නේ කුමක් ද? යන්න නොදන්නා තරම සම්භව්‍ය ගීත කලාව කාලයේ වැලි තලාවෙන් වැසී, ඒ වෙනුවට මල් සංස්කෘතියේ ගීත, පේ‍්‍රම ගිත හා විරහ ගීත ගායනය කරයි. එසේ ම දරුවන්ගේ රසඥතාවය මොට කරමින් නිර්මාණය කරන දරුවා අනාගත රොබෝවරයෙක් වීම ඉඩහසර නොතබා කලාව රසවින්දනය කරමින් සංවේදි බවින් අනූන ජිවීයෙක් බවට පත්කළ යුතුය. ”මාසීලියෝ ෆිචිනෝ පවසනුයේ ආත්මයේ සෞන්දර්යය මනසින් ද, කයේ සෞන්දර්යය දෑසින් ද, නාදයේ සෞන්දර්යය සවනතින් ද සංජානනය කරන බවයි” (ගම්ලත්,1997). නමුත් හතු පිපෙන්නාක් මෙන් ඇතිවන්නා වු මෙකී ගීත නිර්මාණ ශ‍්‍රාවකයාගේ වින්දනීය මනෝභාවයන් ආමන්ත‍්‍රණයට සමත් නොවේ. එය ගීතයේ පැවැත්ම පිළිබද ප‍්‍රශ්නයකි.

එසේ ම වර්තමාන ප‍්‍රසංග කලා සංදර්ශනයන් හී මිනිසුන් ගීතයක් නිදහසේ රස විදිනු වෙනුවට වේදිකාවේ මීවිතින් මත්වී පණුවන් මෙන් දගලමින් බෙරිහන් දෙන ගායකයින්, එකී සංගීතය ශ‍්‍රාවකයාව ද පණුවෙක් මෙන් කරකවමින් විඩාවට ලක්කරයි. හුදෙක් මෙකී සන්දර්ශනයන් දි සිදුවන්නේ කළකෝළාහාළ හා මරා ගැනිම්ය. ගීතයෙන් මනස සුවපත් කරනු වෙනුවට වත්මන් ගීතයේ කාර්යය භාර්යය විය යුත්තේ එයයි.

සමාලෝචනය :

සාහිත්‍යාංගයක අග‍්‍රඵලය විය යුත්තේ පුද්ගල භාව විශෝධනය මගින්, භාවයන් හිතකර තත්වයක් බවට පත් කිරිමයි. එහිලා පුද්ගල මනෝභාවයන් අවදි කරමින් පුද්ගල චිත්ත සංවර්ධන කරමින් තර්කඥාණයේ රමණියත්වයෙන් සංවේදනාත්මක ඥාණය පුබුදු කළ යුතුය. අහිතකර බලපෑමින් විරේචනය කොට ආධ්‍යාත්මික සුඛදායී ඵලාප්තියක් ජනනය කිරිම ගීතයේ අරමුණ වියයුතුයි.

එසේ ම සංස්කෘතිය පරිණාමයටත්, ආදේශනයටත් හසුවන්නකි. සංස්කෘතිය පුද්ගලානු බද්ධ; සමාජ බද්ධ ඒකකයකි. ඒ නිසාවෙන් මෙකී සංස්කෘතින් විවිධාකාරයි; එසේ ම එය විසරණයට ලක්වන්නකි. මෙකී සංස්කෘතික විසරණය ග‍්‍රහණය කර ගැනිමේ දී ලාංකේය ජනතාව පසුවන්නේ තවමත් දිළිදු ආධ්‍යාත්මික සිතුවිලිවල ය. ඒ නිසාවෙන් විවිධාකාර සංස්කෘතීන් ලාංකේය සංස්කෘතියට පැටවීම තුළ දේශීය සමාජ සංස්කෘතියට තර්ජනයක් එල්ල වී ඇත.

සංස්කෘතික අංගයක්වන ගීතයට ද සිදුව ඇත්තේ එයයි. ගීත කාලාව වූ කලී මානව ප‍්‍රගතිකාරකයකි. නූතනය වන විට මිසුන්ගේ රසභාවයන් උද්දීපනයට ගීතයෙන් සැපයිය යුතු ඉඩහසර වැසීයාමක් දැකගත හැක. එනම් ගීතයේ ගේය පද අපූර්ත්වයෙන්; ප‍්‍රතිභාවෙන්; ව්‍යුප්පති ඥානයෙන් තෙර හුදු පද වැලකි. ගායකයා සතතාභ්‍යාසයෙන් තොර හඬේ තිව‍්‍රතාව ගීතයට ආදේශය නිසර්ගයෙන් සිදුකර ගත නොහැක්කෙකි. මෙවැනි තත්ත්වයක් තුළ ගායකයන්, ගේය පද රචකයින් තනු නිර්මාකයින් නොනිත් අරගලයක නිරතවේ. එහි ප‍්‍රතිඵලය හරසුන්; ඔලාරික නිර්මාණ බිහිවීමයි. ඒ නිසාවෙන් දේශීය අනන්‍යතාව රැකෙන සංගීතයේ මාධූර්යය; සුභාවිත ගීත ජනතාවට සංපේ‍්‍රෂණය කිරිමට රාජ්‍ය අංශ, ජනමාධ්‍ය හා දේශීය කාලාවේ වගකීම වියයුතු ය.

ආශ‍්‍රිත ග‍්‍රන්ථ නාමාවලිය:

අබේපාල,ආර්.(2004.සෞන්දර්ය අධ්‍යාපන විවරණය.කොට්ඨාව:සාර ප‍්‍රකාශන. අභයසුන්දර,ඩබ්ලිව්.(1984.රුප්පාවෙහි මී පොද වැහි.කොළඹ:එස්.ගොඩගේ සහ සහෝදරයෝ.
අමරදේව,ඩබ්ලිව්.ඞී.(1989.නාද සිත්තම්. ආරියරත්න,එස්.(1989.සිංදු විස්තරය.
කුමාර,බී.ඒ.ඞී. සහ අනුරශාන්ත.(2007.පාසල් සිසු ගැටුම් නිරාකරණය සදහා සෞන්දර්ය විෂයෙහි ඇති වැදගත්කම, (සංස් දිසානායක,එම්.සෞන්දර්ය කලා විමර්ශනය – 2, පළමු වෙළුම, 2වන කලාපය, සෞන්දර්ය කලා විශ්වවිද්‍යාලය, කොළඹ.
ගම්ලත්,එස්.(1997.අ, රසවාද විවරණය.කොළඹ: එස් ගොඩගේ සහ සහෝදරයෝ. ගම්ලත්,එස්.(1997.ආ, රසවාද විවරණය.කොළඹ: එස් ගොඩගේ සහ සහෝදරයෝ.
ගමගේ,ආර්.එස්.(2002.ලාංකීය සංගීතයේ රෝහණ ලකුණ,(සංස් සිරිවර්ධන,ආර්. සහ වෙත්තසිංහ,එස්. කොළඹ: විජේසූරීය ග‍්‍රන්ථ ප‍්‍රකාශණ.
තෝල්ස්තෝයී,එල්.(1995.කලාව යනු කුමක් ද. A V සුරවීර,ඒ.වී.මහරගම:කර්තෘ ප‍්‍රකාශක.
ථෙර – ථෙරීගාථාපාළිය,(2006.සාරිපුත්ත ථෙරගාථා, ශ‍්‍රි ලංකා ධර්මචක‍්‍ර ළමා පදනම. වික‍්‍රමසිංහ,එම්.(1952.තේරී ගී සහ කාව්‍ය විචාරය.දෙහිවල:සීමාසහිත තිසර ප‍්‍රකාශකයෝ.
විමලසේන,ජේ.(1969.කලාව සංස්කෘතිය හා සමාජය.ලංකා ප‍්‍රකාශන මණ්ඩලය. සෙනවිරත්න,එස්.(1999. ජනප‍්‍රිය සංස්කෘතිය හා ජනමාධ්‍ය. රත්න පොත් ප‍්‍රකාශකයෝ.

Monier, W.(1899).  Sanskrit English Dictionary.Oxford Clarendon Press. http;//www.Popular song.org.song From.com

Recommended For You

About the Author: Editor